Onze Vetter heet Bert Hendrikse en hij heeft onze route bekeken en beoordeeld.

Hoewel hij ´close to hand´ is, is zijn antwoord in het Engels. Wel zo beleefd en transparant voor de rest van de organisatie. Bert geeft ons een hoop tips. En we krijgen een compliment voor onze route, de mix van beperking en uitdaging wordt benoemd. Dat vinden we leuk, want dat is precies de insteek van onze planning. Beperking, omdat we als nieuwkomers eerst maar eens moeten zien wat we allemaal tegenkomen. Uitdaging, omdat Willem op deze tocht ook een paar munro´s wil pakken.

Een munro is een berg hoger dan 3000 feet (914 meter). Er zijn er een kleine driehonderd en als je ze allemaal belopen hebt dan ben je een ‘compleater’. En je begrijpt het al, daar is het om te doen, dat betekent wat. Het is een wereld op zich en je moet je er in verdiepen om te snappen hoe het allemaal werkt. Dat merkten we met Pasen nog. Met trots melden we Willem dat we de Scafell Pike (960 meter) hebben gedaan. En dat Karin en ik daarmee in één klap ons aantal ‘bedwongen’ munro’s verdubbeld hebben. Want ons aantal munro’s staat sinds 2006 op één. Maar met kerende post leert Willem ons dat bergen in Engeland niet meetellen.

Dat lijkt vreemd, maar je begrijpt het als iemand tegen je zegt dat hij in één jaar twee Elfstedentochten heeft gereden. Eéntje in Noord-Holland en één in Friesland. Dat kan ook niet. Munro’s zijn een puur Schotse aangelegenheid. Willem begrijpt dit allemaal. Hij wil ook ‘compleater’ worden en heeft daartoe een strak schema vastgesteld. Vlak voor z’n honderdste verjaardag heeft hij alle munro’s te pakken. Heerlijk.

Spelen de munro’s verder nog een rol in deze TGO? Dacht het wel. We zien routesheets van andere challengers waarop – bijvoorbeeld – keurig aangegeven staat ‘Carn Dearg (M)’, waarbij dan de M voor munro staat. Zelfs corbetts (bergen tussen de 2500 en 3000 feet) geven ze aan (C). Die gasten zijn dus al aan het verpiesen terwijl de tocht nog beginnen moet. Verpiesen kunnen wij ook. We sturen Vetter Bert nog even een aangepaste routesheet. Een sheet waarop we onze F’s hebben ingepland. De plekken waarop wij een Flapjack verorberen.

Geachte aanwezigen, lieve Karin,

Wij zijn hier voor een dubbele viering, Karin’s verjaardag en haar 25 jarig jubileum binnen welzijn. Allereerst namens ons allen: dubbel gefeliciteerd! – Liedje! –

Hoewel jouw verjaardag natuurlijk ook een heugelijk feit is wil ik toch even inzoomen op jouw 25 jarig dienstverband, jouw koperen bruiloft met welzijn (want 40 jaar is zilver, 50 is goud) of zoals wij directeuren dat noemen: nu alweer te duur om te ontslaan.

In die 25 jaar ben jij zonder twijfel altijd gepassioneerd geweest over welzijnswerk. Wat dat aangaat ben jij een droom voor elke manager om mee te werken. Positief, warm, hoog abstractieniveau en extreem betrokken. Met betrekking tot de ideologie van dit bedrijf ben jij oprecht het hart en de ziel van Swazoom.

Toen ik hier net binnenkwam was je in een wat minder gelukkige fase van jouw carrière. Je voelde je toen niet zo zeer het hart en de ziel van dit bedrijf, maar ik denk meer de endeldarm, de anus of de drol.
Maar al gauw werd ik gewezen op wat ik met jou in huis had en werd je operatief weer terug op de juiste plek gezet. En kijk, je bent weer ons kloppend hart!

Ik kan niet opnoemen wat je allemaal doet: van Will systematiek offertes tot de interne samenhang tot het dichtlopen van gaten tot ambassadeur, het is te veel om op te noemen.
Karin, zonder jou stonden wij niet waar wij nu staan en Swazoom is jou bijzonder dankbaar voor wat je tot nu toe hebt gedaan bij ons. Wij hopen dus ook nog jaren te mogen profiteren van jouw kennis, inzet en passie.

En altijd positief, nou… bijna altijd. Er is in één ding dat ontbrak in jouw leven, wat jouw afgunstig maakt ten opzichte van collega’s die dat ding wel hebben en dit is dan ook de gelegenheid om daar wat aan te doen.

Hierbij het cadeautje (rekenmachine), drie fysieke zoenen en virtueel namens Swazoom veel meer infecterende liefdesbetuigingen!

Lieve Karin, hartelijk gefeliciteerd met jouw jubileum.

De organisatie van de TGO Challenge neemt haar verantwoordelijkheid. Iemand uitnodigen voor een coast to coast is één ding, alle deelnemers laten arriveren een ander. De gemiddelde leeftijd van de deelnemers is aardig hoog, een overlijdensgevalletje onderweg zal dus wel ingecalculeerd zijn. Rab, sponsor, heeft ongetwijfeld een scenario klaarliggen voor het geval een deelnemer zalig glimlachend maar wel dood wordt aangetroffen in zo´n heerlijke Goose Down Sleeping Bag. Maar iemand kwijtraken onderweg, hell no!

Dus moeten we een routeplan indienen en tijdens de tocht melden waar we zitten. Over dat laatste hebben de (One Toe) Dutch Dippers uitgebreid van gedachten gewisseld. Wat is erger, een transponder aan je enkel of de plicht om te bellen? Het routeplan was andere koek. Gelukkig heeft Dutch Dipper Willem digitale kaarten software en kan hij uit eigen wandelervaringen in Schotland putten.

Het plan wordt vervolgens beoordeeld door een ´vetter´. Dat is iemand met veel ervaring die dan verstandige dingen over jouw route zegt. Tot onze verrassing kregen wij een Nederlandse vetter toegewezen, vanuit de gedachte ´so that you have advice close to hand´. We zijn benieuwd.

Diego is in zijn vrije tijd een fervent danser. Hij reist de wereld over om Spaanse dansen te oefenen en te demonstreren.

In het Delton de Witt-team van Diego is een tekort aan werkplekken. Daar zijn regels voor. Als je terugkomt van vakantie en er is een tekort, dan ga je flexen. Je zoekt een onbezette plek, of je gaat in de stilteruimte zitten. Dat doe je totdat er iemand op vakantie gaat, dan bezet je die plek. Heldere afspraak.

Diego treedt de regels met voeten en dat krijgt hij te horen. Verregaand egocentrisme, een gebrek aan senioriteit, negeren van klantbelang en een gebrek aan vermogen om samen te werken is de diagnose die gesteld wordt. Maar collega’s bevestigen ook zijn talent. Met de toevoeging hen in het vervolg deze stoelendans te besparen.

Van: Beau de la Bouche
Aan: Delton de Witt / Team 10 CC
Datum: 15-02-2012 15:53
Onderwerp: morgen iets later

L.S. Morgen ben ik iets later in verband met een bezoek aan de tandarts. Op het planbord prijkt een groene stip.

Van: Lennard P. Bofmans
Aan: Beau de la Bouche
Datum: 15-02-2012 18:05
Onderwerp: morgen iets later

Beau,

De groene stip prijkt inderdaad op het planbord. Maar deze bestrijkt wel vier vierkantjes, waaronder jouw naam, mijn naam, de woensdag en de donderdag.Dit kan twee dingen betekenen. Of je hebt het groentje ‘dartstyle’ op het bord gegooid, of jij en ik zitten vannacht bij jouw tandarts.

Mocht het laatste de bedoeling zijn, laat je tandarts dan weten dat ik in de wachtkamer graag de TopGear lees. De Penthouse is ook goed.

Vriendelijke groet,
Lennard.

Nooit van Nico Dijkshoorn gehoord, nooit gezien, nooit iets van gelezen. Maar afgelopen zaterdag staat er een niet te missen markante kop op de voorkant van Volkskrant Magazine: ‘schrijver Nico Dijkshoorn’. Vandaag een profiel in Het Parool: ‘het mes altijd in de achterzak’.

Het beeld van een getalenteerde, veelzijdige-, goed van de tongriem gesneden- en met een scherpe pen schrijvende man ontstaat. Maar tegelijkertijd van iemand die zielig doet over z’n jeugd, over dat hij geen aandacht kreeg, over een vader die ‘m wegdrukte.

En ook van iemand die vergeet dat zijn gaven daar mede aan te danken zijn, iemand die mede daardoor zijn geld verdient, iemand die daar desondanks tegenaan schopt, iemand die het mes uit de achterzak haalt en het z’n vader in de rug steekt.

Met blote handen vechten als het er op aan komt Nico. Je acteert nu als een laffe lul.

Van: Panso Kever
Aan: Undisclosed Recipients
Datum: 10-01-2012 08:53
Onderwerp: Mutatietool – Aanvullen uitrol-varianten voor 18 januari

Collega’s,

Op dit moment weten wij van 534 contracten de uitrol-varianten niet. Deze varianten hebben wij wel nodig voor een juiste rapportage. Wij hebben kritisch naar de varianten gekeken en deze terug gebracht naar drie categorieën.

Op D:\Delton de Witt\Leven\Lijsten1 – 1999\ staat het bestand “Voorstel nieuwe varianten KI”.
Graag kolom F en eventueel kolom H vóór woensdag 18 januari vullen voor je eigen contracten.

Alvast bedankt!

Met vriendelijke groet,
Panso Kever.

Van: Lennard P. Bofmans
Aan: Panso Kever
Datum: 10-01-2012 11:59
Onderwerp: Re: Mutatietool – Aanvullen uitrol-varianten voor 18 januari

Hoi Panso,

Je gaat hoge ogen in ‘Ranking the Lists’ gooien. Je weet wel, de nieuwe Delton de Witt-game verkrijgbaar in de Delton-Store. De lijstverantwoordelijke binnen Delton de Witt die zijn lijst het snelst ingevuld krijgt is winnaar. Waarom gooi jij nu hoge ogen, waar zit nu jouw kracht?

Met name in het wervend karakter van de naam van het bestand: ‘Voorstel nieuwe varianten KI’. Subliem!! Daar hebben veel collega’s wel beeld bij. Alhoewel er ook geluiden opgaan om het in z’n geheel af te schaffen. Niets kunstmatigs meer. Dat zijn de collega’s die het weer zelf gaan doen.

Dat zal een hele klus zijn, maar er zijn goede voorbeelden.

Vriendelijke groet,

Lennard P. Bofmans.

Bas Brandsen moet natuurlijk niet denken dat hij de enige is die van Sinterklaas op z´n kloten krijgt. Echt niet. En dan heb ik het niet over het ´met een varkensneus op je gezicht een gedicht voor moeten lezen´.

Nee, Sint – met een handschrift dat sterk op dat van Karin lijkt – kwam nog met een klein nabrandertje. Wat subtieler, maar wel vol in de roos. Want mijn gezeik van ´ik kan niet met stokjes eten´ en ´dus vind ik de Japanner niet leuk´ werd genadeloos aan de kaak gesteld. Nou moet ik zeggen dat ik het ook echt niet leuk vond. Bij de Japanner. Het principe van uit eten gaan is voor een Bakker in ieder geval dat hij wat binnen krijgt. Vast voedsel, iets om te snijden en dat je na een kwartier pas ziet dat er onder je eten een bord zit.

Natuurlijk heb ik het geprobeerd voor m´n schatje. En lief zoals ze is heeft zij wèl vertrouwen in mijn motoriek. Maar de lol gaat er gauw af als je rijst op tafel, op de grond en – zoals bij An op de Weteringschans – op schoot bij een dame aan het tafeltje naast ons beland. Uiterst genant en niet in je mond. Bijkomend probleem: de saké glijdt evenredig tot een onbekende macht sneller naar binnen.

Bij Ichi-E op de Arena Boulevard was het totaal anders. Voor het belangrijkste deel was Sinterklaas daar verantwoordelijk voor, hij schonk me de Chimp Sticks. In eerste instantie was ik totaal van m’n stuk, maar dat kwam omdat ik ooit een documentaire met apen en ‘eetstokjes’ heb gezien. Daarin stak de aap een stokje in een mierenhoop en daarna – om de mieren er vanaf te zuigen – in z’n mond. Daarna verdween het stokje in z’n hol, om daarna… nou ja, je begrijpt het wel. Het werd allemaal nog erger toen de tekst op de verpakking van de Chimp Sticks daar aan leek te refereren: ‘monkeys are a lot like us, aren’t they? It turns out that they like to have fun when they eat, too!’

Maar zo had de fabrikant het niet bedoeld. En zo moest het bij Ichi-E ook niet. Je mag daar best je Chimp Sticks gebruiken, dat wel, ik heb het de mevrouw gevraagd. De sticks deden hun werk feilloos. In plaats van één stick ín de sushi te prikken, kon ik deze nu met de handjes van de Chimp Sticks moeiteloos omvatten en nog dopen in Japanse sojasaus met wasabi ook. Het is werkelijk een geweldige uitvinding! Voor kinderen vanaf drie jaar en voor mij.

Dank u wel Sinterklaas!

Beatrice Martin, een waar nachtegaaltje uit Quebec. Deze video is gekozen omdat het haar gave om melancholieke liedjes te maken goed weergeeft, maar ook omdat het een ´goed geinterpreteerde´clip is met fraai geschoten beelden. De hier eerder ingesloten You Tube video wordt niet meer als zodanig ondersteund door Universal Music. Ze hebben hun zaken niet op orde. Maar kijk en luister hier…